Na een afscheid…

Het duurde even voordat ik jullie kon berichten over het uiteindelijke bedrag van mijn “ afscheidscadeau” : ondersteuning van een onderwijsproject in Guié, Burkina Faso. Ik was verrast dat er in totaal 575 euro bijeen is gebracht! Geweldig! Deze week heb ik met Georges de vader van Mira en Lucas afgesproken hoe het geld op z’n bestemming terecht kan komen. Deze maand wordt het bedrag bijgeschreven op de rekening van AZN, de organisatie die zich bezig houdt met de strijd tegen armoede.

Binnen AZN is de afgelopen jaren hard gewerkt om kinderen uit de omringende dorpjes naar school te kunnen laten gaan. Inmiddels zijn er vier schooltjes gebouwd en zijn er nog twee in aanbouw.

Met uw steun kunnen de in aanbouw zijnde schooltjes zo snel mogelijk in gebruik worden genomen (tafels, stoelen, lesmateriaal etc). Het moet wel raar lopen als Georges in april geen kans ziet om te gaan kijken; te gaan kijken naar hoe de gulle gaven van ouders en kinderen en collega’s zijn terechtgekomen. Als er nieuws is, zullen we dat zeker melden.

Willen jullie meer informatie over AZN en het onderwijs project surf dan naar:
  • Association Zoramb Naagtaaba.



    • Afscheid Juf Geertje

    Juf Geertje Juf Geertje Berkelmans neemt op 31 december 2009 afscheid als leerkracht van de Antoniusschool. Sinds enige tijd waren de collega’s op de hoogte van haar wens om deze stap te zetten. Toch komt haar vertrek plotseling en midden in het schooljaar.

    Sinds augustus 1981 heeft juf Geertje met grote inzet en veel enthousiasme op de Antoniusschool gewerkt. In deze jaren heeft zij zich niet alleen gewerkt als groepsleerkracht. Bijna 20 jaar heeft zij in haar functie van adjunct-directeur zich ingezet voor het reilen en zeilen van de school en het ontwikkelen van schoolbeleid.

    Met ingang van 1 januari 2010 zet zij een volgende stap in haar onderwijsloopbaan en is zij als ambulant begeleider benoemd aan de Professor van Gilseschool in Haarlem.
    Deze school verzorgt onderwijs aan kinderen met auditieve en/of communicatieve problemen.

    We wensen haar veel succes in haar nieuwe baan.



    Geluk
    ‘k Zie het geluk soms duidelijk om me heen
    Ik zie het and’ren in hun ogen dragen,
    Verdeeld in doordeweekse dagen,
    ‘gelukkig zijn’, dat doe je niet alleen.
    Toon Hermans

    Het was een geluk, dat ik in augustus 1981 meteen na het behalen van mijn diploma aan de Pabo werk vond op de Antoniusschool. Deze ‘kleine’ school lag in het lommerrijke Aerdenhout, op tien minuten fietsen van huis. Het zou een tijdelijke baan zijn; voor een jaar. Ik besloot daar van te gaan genieten.
    Als juf van de derde klas kon ik mijn eerste ervaring opdoen. En vanaf dat moment wist ik, dat ik het goede vak gekozen had. Apetrots was ik op de kinderen. De een kon goed tekenen, een tweede bleek een sporttalent, een derde een geweldige verhalenschrijver en zo had ieder kind iets bijzonders. Vijf dagen per week zo intens met de kinderen werken, dat schept een band. We gingen elke week zwemmen. In de winter genoten we van ijs en sneeuw. De lente brak aan, de bomen gingen in bloei, en de school bestond 50 jaar. Het werd een feestweek om nooit te vergeten. Als afsluiting voerden we met de leraren een musical op.

    Er kwam een grote eerste klas aan. De 35 kinderen tellende groep kon niet gesplitst worden en ik mocht blijven. Over geluk gesproken. Van deze kinderen heb ik het vak geleerd! Geweldig. Ontluikende geletterdheid heet het, als kinderen de geschreven taal gaan ontdekken. Het klinkt als ontluikende liefde en zo voelde het ook. Wat een wonder. Boom, roos en vis…..het waren voor velen de eerste woordjes. Iedere twee weken een prachtig nieuw verhaal en op vrijdagmiddag een filmpje kijken. Met de toverlantaarn wel te verstaan. Ademloos keken de kinderen er naar en de kleuters waren onze vaste gast!
    Een boek vol tekeningen, eerste woordjes, briefjes en foto’s heb ik bewaard als herinnering aan dit jaar.

    Eigenlijk is lesgeven een soort tuinieren. Ieder jaar maak je je tuintje klaar voor de nieuwe planten. Je kijkt goed waar je ze gaat zetten. De een heeft wat meer schaduw nodig, een ander wat extra zonlicht.Elke dag loop je even door het tuintje. Je geeft wat water, haalt een beetje onkruid weg en je geniet van het jonge spul. Het is wonderlijk om te zien, dat de een uit zichzelf prachtig tot bloei komt en dat de ander wat achter lijkt te blijven. Je kijkt, speurt, denkt na en probeert wat. Beetje mest, ander plekje, iets meer ruimte en zie…..
    Geen plant is gelijk; geen kind is gelijk. Wat ze nodig hebben laten ze zien en kijk ze eens groeien en bloeien.
    Ieder jaar weer een nieuwe groep kinderen. Ieder jaar anders….maar steeds een verrassing.

    Niet bij alle kinderen verliep het leren zo soepeltjes. Sommige kinderen moesten eerst iets overwinnen, voordat ze aan leren toekwamen. Het waren deze kinderen, die mij motiveerden om op zoek te gaan naar ‘wat werkt’. Voor hen wilde ik het verschil maken. Dat is voor mij altijd een uitdaging geweest, tot op de dag van vandaag.

    Oud-leerlingen komen regelmatig vertellen hoe het ze vergaat op de middelbare. Kleine mensen worden groot. Ze vliegen uit, gaan studeren en werken of…..ze gaan eerst een jaartje reizen. Voor mij zijn die contacten altijd heel belangrijk geweest.
    Met een aantal ‘kinderen’ van het eerste uur heb ik nog steeds contact.

    Terugdenkend aan meer dan 25 jaar Antoniusschool schieten er vele woorden en beelden door mijn hoofd: Buitendagen, sportdagen, spelen met de kleuters, het jaarlijkse uitje naar de boerderij, schaatsen op natuurijs en de Elfstedentocht kijken op school. Het kappen van twee grote kastanjebomen,klussendagen, de circusdag, de familiedagen, schoolkampen, musicals, kinderoptredens, de schooltoernooien op woensdagmiddag, de uitjes met de collega’s, de verbouwing, verschillende lustrumvieringen, schoolreisjes, zwemmen, sinterklaas en kerst.
    Stuk voor stuk hoogtepunten…..omdat ik ze steeds met de kinderen en collega’s samen heb kunnen vieren.